WIĄZÓWKA BŁOTNA
Jest to bylina z rodziny Różowatych (Rosaceae), rozpowszechniona na dużych obszarach Europy i Azji. W Polsce występuje pospolicie na niżu i w dolnej części gór na wilgotnych łąkach, nad brzegami wód oraz w zaroślach. Wiązówka błotna, zwana też tawułą błotną, wytwarza grube kłącze z licznymi korzeniami oraz sztywną, do 2 m wysoką, słabo rozgałęzioną łodygę. Liście duże, zwłaszcza odziomkowe, przerywanopierzaste. Listki jajowato wydłużone, zaostrzone, drobno podwójnie ząbkowane, od góry ciemnozielone, od strony dolnej jaśniejsze lub okryte białym filcem. Kwiaty żółtawobiałe, promieniste, wonne, zebrane w duże baldachogrona na szczytach pędów. Surowiec. Do celów leczniczych zbiera się w czerwcu lub lipcu zakwitające kwiatostany, gdy część kwiatów jest jeszcze w pączkach, i suszy w suszarniach naturalnych lub ogrzewanych w temp. do 30°C. Po wysuszeniu okrusza się kwiaty na sitach i odrzuca szypułki. Otrzymuje się kwiat wiązówki - Flos Ulmariae, syn. Flos Spiraeae. Analogicznego surowca dostarcza wiązówka bulwkowa - Filipendula hexapetala Gilib.
